بازار پلیمر آسیا زیر فشار لجستیک؛ مسیر تأمین در هند تغییر کرد

بازار پلیمر آسیا در ماه‌های اخیر با تغییر مسیرهای تأمین و افزایش هزینه‌های لجستیکی مواجه شده است؛ به‌گونه‌ای که طولانی شدن زمان حمل و تأخیر در ورود محموله‌ها، نحوه خرید و مدیریت موجودی در بازار هند را تحت تأثیر قرار داده است.

به گزارش انرژی گویا، بازار پلی‌اتیلن (PE) و پلی‌پروپیلن (PP) آسیا در شرایطی قرار گرفته که هزینه و زمان حمل به متغیرهای مهم در کنار عرضه و تقاضا تبدیل شده‌اند. بر اساس ارزیابی مطرح‌شده در پادکست تخصصی ICIS، بخشی از خریداران برای کاهش ریسک تأمین، به دنبال منابع و مسیرهای جایگزین هستند.

زمان حمل محموله‌های پلیمر به ۶۰ تا ۹۰ روز رسید

در بازار هند، زمان تحویل برخی محموله‌های وارداتی که پیش‌تر حدود یک ماه بود، اکنون به ۶۰ تا ۹۰ روز افزایش یافته است.

طولانی شدن مسیر حمل، علاوه بر افزایش هزینه انتقال، برنامه‌ریزی تولید و موجودی را دشوار کرده است. خریداران نمی‌توانند با اطمینان از زمان ورود کالا، میزان موجودی مورد نیاز خود را تعیین کنند و همین مسئله تصمیم‌گیری برای سفارش‌های جدید را پیچیده‌تر کرده است.

هزینه حمل از خاورمیانه به هند چند برابر شد

هزینه حمل نیز در این میان افزایش قابل توجهی داشته است. طبق ارزیابی مطرح‌شده در ICIS، کرایه حمل برخی محموله‌های پلیمر از خاورمیانه به هند در بعضی مسیرها به ۶ تا ۸ برابر سطح پیش از تحولات اخیر رسیده است.

در چنین شرایطی، قیمت پایین‌تر محصول در مبدأ الزاماً به معنای خرید ارزان‌تر برای مصرف‌کننده هندی نیست و هزینه انتقال سهم بیشتری در قیمت نهایی پیدا کرده است.

تأخیر محموله‌ها برنامه خرید را دشوار کرد

بخشی از محموله‌هایی که در ماه‌های مه، ژوئن و ژوئیه خریداری شده‌اند، هنوز به مقصد نرسیده‌اند. در نتیجه، برخی خریداران با وضعیت نامشخص موجودی روبه‌رو هستند؛ کالاهایی در انبار قرار دارند، بخشی در مسیر است و بخشی نیز برای مصرف آینده خریداری شده است.

این شرایط، احتمال ورود هم‌زمان محموله‌های تأخیری و ایجاد موجودی مازاد را افزایش می‌دهد و خریداران را در برابر یک تصمیم دشوار قرار می‌دهد: خرید برای نیاز آینده یا انتظار برای مشخص شدن وضعیت محموله‌های قبلی.

منابع تأمین در بازار هند متنوع‌تر شد

افزایش ریسک حمل باعث شده قابلیت اطمینان تأمین در تصمیم‌های خرید اهمیت بیشتری پیدا کند. برخی خریداران برای کاهش وابستگی به یک مسیر مشخص، منابع عرضه خود را متنوع کرده‌اند.

در بازار PP هند، عرضه‌کنندگان چین و جنوب شرق آسیا توجه بیشتری به خود جلب کرده‌اند. افزایش واردات از این مناطق بخشی از فشار مربوط به عرضه پلی‌پروپیلن را کاهش داده است، هرچند وضعیت خوراک پروپیلن همچنان یکی از عوامل اثرگذار بر بازار محسوب می‌شود.

در بازار PE نیز محموله‌هایی از آمریکا و جنوب شرق آسیا در میان گزینه‌های مورد بررسی خریداران قرار گرفته‌اند. البته فاصله بیشتر برخی منابع می‌تواند هزینه و زمان حمل را افزایش دهد.

تأمین‌کنندگان به سمت مراکز توزیع منطقه‌ای می‌روند

تغییر شرایط حمل‌ونقل تنها خریداران را به فکر تغییر انداخته نیست. برخی تأمین‌کنندگان نیز در حال استفاده از مدل‌های جدید توزیع هستند.

یکی از راهکارهای مطرح‌شده، انتقال محصولات به مراکز تجاری و توزیعی در سنگاپور و پورت کلانگ مالزی است. کالا پس از استقرار در این مراکز می‌تواند بر اساس نیاز بازارهای مختلف آسیایی، از جمله هند، توزیع شود.

این مدل امکان دسترسی سریع‌تر به محموله‌های منطقه‌ای را فراهم می‌کند، اما هزینه‌های مربوط به نگهداری و توزیع کالا را نیز افزایش می‌دهد.

خریدهای کوتاه‌مدت پررنگ‌تر شدند

نااطمینانی درباره قیمت و زمان تحویل باعث شده بخشی از خریداران و واحدهای تبدیل‌کننده به جای انباشت موجودی، خریدهای خود را به نیازهای کوتاه‌مدت نزدیک کنند.

این روش ریسک نگهداری موجودی گران‌قیمت را کاهش می‌دهد، اما خریدار را به وضعیت روز بازار و شرایط حمل‌ونقل وابسته‌تر می‌کند.

آینده بازار PE و PP هند به چند عامل وابسته است

در شرایط کنونی، مسیر قیمت‌ها در بازار هند تنها با بررسی عرضه و تقاضا قابل ارزیابی نیست. هزینه حمل، زمان تحویل، وضعیت خوراک و دسترسی به منابع مختلف نیز در روند بازار نقش دارند.

ورود محموله‌های معوق می‌تواند عرضه موجود در بازار را افزایش دهد، در حالی که ادامه تأخیرها ممکن است تقاضا برای منابع جایگزین را بیشتر کند.

از سوی دیگر، گسترش منابع تأمین می‌تواند وابستگی به مسیرهای سنتی را کاهش دهد؛ با این حال، تا زمانی که شرایط حمل‌ونقل به ثبات بیشتری نرسد، لجستیک همچنان یکی از متغیرهای مهم تجارت پلیمر در آسیا خواهد بود.

بازار پلیمر آسیا وارد مرحله تازه‌ای شده است

تحولات اخیر نشان می‌دهد رقابت در بازار جهانی پلیمر تنها به قیمت و ظرفیت تولید محدود نمی‌شود. دسترسی به مسیرهای حمل متنوع، مدیریت موجودی و امکان تحویل قابل پیش‌بینی نیز به بخش مهمی از استراتژی تأمین تبدیل شده‌اند.

برای بازار هند، افزایش زمان حمل به ۶۰ تا ۹۰ روز و رشد چندبرابری هزینه حمل از خاورمیانه، اهمیت این موضوع را بیشتر کرده است. در چنین فضایی، تنوع منابع تأمین و مدیریت دقیق‌تر زنجیره توزیع می‌تواند نقش بیشتری در تصمیم‌های تجاری تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان داشته باشد.